قرآنیان

قرآن، ثقل اکبر است

قرآنیان

قرآن، ثقل اکبر است

قرآنیان

﴿بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ، ...وَمَنْ لَمْ یَحْکُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِکَ هُمُ الْکَافِرُونَ؛ به نام خدای رحمتگر بر آفریدگان، رحمتگر بر ویژگان، ...و کسانی که به آنچه خدا نازل کرده حکم نکنند، آنان خودشان کافرند.﴾ (مائده، 44)
در این پایگاه تلاش بر این است تا به وسیلۀ قرآن، تصویر بهتری از اسلام نمایش داده شود زیرا ایمان راسخ داریم که قرآن به عنوان ثقل اکبر؛ قطعی الدلالة و همچنین کامل و جامع است؛ به عبارت ساده‌تر، قرآن کتابی برای زندگی است نه فقط کتابی برای طاقچه‌ها! قرآن کتابی کامل در زمینۀ عقاید، فقه، اخلاق و عرفان است نه فقط کتاب بالای سر مردگان!
البته لازم به ذکر است که کامل و جامع بودن قرآن نه تنها تضادی با پذیرش سنت ندارد بلکه به واسطۀ آیاتی همچون آیۀ اطاعت، هر کسی ادعای قرآنی بودن دارد باید از سنت نیز پیروی کند و باید گفت که سنت همان فهم رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) و دوازده وارث کتاب‌الله (علیهم السلام) از قرآن است و چیزی جدای از قرآن نیست. البته سنت باید قطعی باشد و هر حدیثی قابل قبول نیست؛ به عبارت دیگر، احادیث جعلی که خلاف قرآن یا دیگر علوم مطلق هستند قابل قبول نیستند. لذا هرچند این پایگاه مستقل است اما بیشتر متأثر از نظرات علما و مراجع تقلید قرآن‌محوری همچون علامۀ مجاهد آیت‌الله العظمی دکتر محمد صادقی تهرانی (رضوان الله تعالی علیه) است.

امام خامنه‌ای


شاید برخی خیال کنند تأکیدات رهبر معظم انقلاب (مد ظله العالی) بر روی «انس با قرآن» و «تدبر در قرآن» تنها منحصر به عوام است! در حالی که هرگز این‌طور نیست بلکه ایشان همانند امام خمینی (رضوان الله تعالی علیه) همواره بر مهجوریت قرآن در میان خواص جامعه و علما نیز اذعان داشته و قرآن را در حوزه‌های علمیه نیز مهجور می‌دانند. در زیر، بخشی از بیانات امام خامنه‌ای (مد ظله العالی) دربارۀ مهجوریت قرآن در حوزه‌های علیمه آمده است. باشد که مورد توجه مسئولین حوزه‌های علمیه قرار بگیرد!

«در عین حالی که فقاهت اساس امر است، نباید از دیگر علوم اسلامی در حوزه‌ها غفلت بشود. مثلاً می‌بایست علم قرآن، شناسایی قرآن، فهم قرآن و انس با قرآن به عنوان یک علم و یک رشته در حوزه‌ها وجود داشته باشد. طلاب ما باید قرآن و یا لااقل بخشی از قرآن را حفظ کنند، یا حداقل با آن مأنوس باشند. چقدر مفاهیم اسلامی در قرآن هست که اگر ما بخواهیم در فقه بحث کنیم، به فکر آن‌ها نمی‌افتیم. این انزوای قرآن در حوزه‌های علمیه و عدم انس ما با قرآن، برای ما خیلی مشکلات درست کرده است و بعد از این هم خواهد کرد و به ما تنگ‌نظری خواهد داد.

من یک وقت در سال‌های قبل از انقلاب در مشهد در درس تفسیر، به طلبه‌ها می‌گفتم که ما از اولِ «بدان ایّدکاللَّه»، تا وقتی که ورقۀ اجتهادمان را می‌گیریم، می‌توانیم حتّی یک‌بار به قرآن مراجعه نکنیم! یعنی وضع درسی ما این‌طوری است که اگر طلبه‌ای از ابتدا حتّی یک‌بار به قرآن مراجعه نکند، می‌تواند همین رشتۀ ما را از اول تا آخر سیر کند و مجتهد بشود! چرا؟ چون درس ما اصلاً از قرآن عبور نمی‌کند. متأسفانه حالا هم که نگاه می‌کنم، می‌بینم همان‌طور است. ما در فقه گاهی مثلاً یک آیۀ قرآن را ذکر می‌کنیم، آن هم خیلی روی‌اش کار و تحقیق نمی‌شود؛ به قدری که در روایات ما بحث می‌شود و کار می‌شود.

قرآن از حوزۀ ما منزوی است؛ مثلاً علم قرآن، مسائل مربوط به قرآن؛ همین چیزهایی که شما می‌بینید تحت عنوان علوم قرآن الان رایج شده و گذشتگان کتاب‌های زیادی دربارۀ آن‌ها نوشتند و حالاها هم خوشبختانه بعضی‌ها توجهاتی به آن‌ها می‌کنند. تفسیر هم که یک علم مستقل است، همین‌طور است.

در گذشته اگر کسی می‌خواست در حوزه مقام علمی پیدا کند، نبایستی به تفسیر می‌پرداخت! یک آقای ملای محترم عالمی فرضاً اهل تفسیر باشد و مردم از تفسیر او استفاده کنند، بعد برای خاطر آنکه این درس موجب می‌گردد او به بی‌سوادی شهره بشود، این درس را ترک کند! شما را به خدا این فاجعه نیست!؟ باید عکس این باشد؛ یعنی بگویند آقای فلانی، متخصص و استاد بزرگ تفسیر است؛ ایشان متخصص در فلسفه است؛ ایشان متخصص در کلام است؛ ایشان متخصص در تاریخ است؛ یعنی باید عنوانی در حوزه باشد. این‌طور چیزها باید در حوزه ارزش پیدا بکند؛ کما اینکه در گذشته هم از این چیزها بوده است.»1


1. بیانات در آغاز درس خارج فقه (1370/6/31)

منبع: پایگاه قرآنیان

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی