قرآنیان

وبگاه تحلیلی

قرآنیان

وبگاه تحلیلی

قرآنیان

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ، ...وَمَنْ لَمْ یَحْکُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِکَ هُمُ الْکَافِرُونَ؛ به نام خدای مهرگستر مهربان، ...و کسانی که به آنچه خدا نازل کرده است حکم نکنند، آنانند که کافرند.» (مائده، 44)
قرآن آخرین کلمات خدا برای هدایت بشر است. قرآن یگانه کتاب دربرگیرندۀ همۀ معارف دین خداست. قرآن برای همگان قابل فهم است و همگان باید در قرآن تدبر کنند اگرچه هرکس به اندازۀ خودش می‌تواند قرآن را بفهمد.
قرآن نباید محدود به داخل طاقچه‌ها و بالای سر مردگان باشد. قرآن کتابی برای زندگی و زندگان است. قرآن کتابی کامل در زمینۀ عقاید، احکام و اخلاق است.
قرآن همانطور که خود گفته روشنگر است بنابراین هر مطلبی چه از حوزه بیرون آمده باشد و چه از دانشگاه بیرون آمده باشد، چه شیعیان گفته باشند و چه اهل سنت گفته باشند، چه دین‌داران بیان کرده باشند و چه بی‌دینان بیان کرده باشند باشند، چه شرقیان معتقد باشند و چه غربیان معتقد باشند، اگر خلاف نص یا ظاهر مستقر قرآن باشد قطعاً مردود است.
قرآن مراتبی دارد. فهم مرتبه‌ای از قرآن فقط در اختیار پیامبر اسلام و وارثان رسالتش است بنابراین برای استفادۀ کامل از قرآن و دانستن بسیاری از جزئیات دین خدا، بی‌نیاز از آن بزرگواران نیستیم. البته باید دقت کرد که کلام‌الله را جز کلام‌الله نمی‌تواند قید بزند زیرا قید زدن و محدود کردن معنا، خود مخالفتی ضمنی است و اگر این‌گونه اعتقادی داشته باشیم نعوذبالله باید قرآن را کتاب ضلالت بدانیم، نه هدایت!
اکنون وبگاه تحلیلی قرآنیان می‌کوشد در مقابل طوفان انحرافات عقیدتی، بر محور بیانات قرآن و بر مدار نظرات مراجع قرآن‌محور به تولید محتوا و ارائۀ تحلیل بپردازد.

پیوندها

رفع شبهۀ اهل سنت در مورد غدیر خم

سه شنبه, ۱۲ خرداد ۱۳۹۴، ۰۹:۴۳ ب.ظ

غدیر خم

در مورد غدیر، آیات و روایاتى متواتر حتى در بین سنیان دو اصل را قطعاً اثبات مى‌کند:

۱. اصل اجتماع مردم در غدیر خم

۲. جمله‌اى مورد اتفاق مسلمین که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) در آن اجتماع عظیم در ضمن خطبه‌اى بیان فرمودند: «اَلَستُ أولى بکُم مِن أنفُسِکُمْ؟ قالوا: بلى! قال: فمَن کُنتُ مَولاه فهذا عَلىٌ مولاه...؛ آیا من سزاوارتر از شما به شما نیستم؟ گفتند: بله! [پیامبر (ص)] فرمود: پس هرکه را [من] مولای او بوده‌ام پس این علی [هم] مولای اوست...» یا به روایتی دیگر: «مَن أولى بکُم مِن أنفُسِکُمْ؟ قالوا: الله و رسوله، فقال: اَلا من کُنتُ مَولاه فهذا عَلىٌ مولاه...؛ کیست سزاوارتر از شما به شما؟ گفتند: خدا و رسولش، سپس [پیامبر (ص)] فرمود: آگاه باشید هرکه را [من] مولای او بوده‌ام پس این علی [هم] مولای اوست...»

در اصل این پرسش و پاسخ هیچ یک از سنی‌ها تردیدی ندارند. ولى گروهى از علمایشان بخش دوم کلام پیامبر (صلی الله علیه و آله) را این طور معنا مى‌کنند: «هر کسى که من دوست او بوده‌ام پس این على دوست اوست!»

پاسخ ما در برابر این قرائت نابسامان، این است که عبارت «أولى بکُم مِن أنفُسِکُمْ؛ سزاوارتر از شما به شما» در سؤال رسول الله (صلی الله علیه و آله) نه تنها ولایت به معناى دوستى را اثبات می‌کند بلکه اولویت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) را بر کل مؤمنین اثبات کرده است.

و اما بخش دوم کلام آن حضرت که بعد از پاسخ مردم، بیان شده، نتیجه‌گیری از اقرار مردم است که به همراه «فاء تفریع» در «فهذا علیٌ» یا «فعلیٌ» اولویت حضرت امیرالمؤمنین على (علیه السلام) را نیز بر کل مؤمنان پس از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ثابت نموده است.

مأخذ: جزوه «قرآن؛ منشور وحدت اسلامی»

منبع: پایگاه قرآنیان