قرآنیان

وبگاه تحلیلی

قرآنیان

وبگاه تحلیلی

قرآنیان

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ، ...وَمَنْ لَمْ یَحْکُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِکَ هُمُ الْکَافِرُونَ؛ به نام خدای مهرگستر مهربان، ...و کسانی که به آنچه خدا نازل کرده است حکم نکنند، آنانند که کافرند.» (مائده، 44)
قرآن آخرین کلمات خدا برای هدایت بشر است. قرآن یگانه کتاب دربرگیرندۀ همۀ معارف دین خداست. قرآن برای همگان قابل فهم است و همگان باید در قرآن تدبر کنند اگرچه هرکس به اندازۀ خودش می‌تواند قرآن را بفهمد.
قرآن نباید محدود به داخل طاقچه‌ها و بالای سر مردگان باشد. قرآن کتابی برای زندگی و زندگان است. قرآن کتابی کامل در زمینۀ عقاید، احکام و اخلاق است.
قرآن همانطور که خود گفته روشنگر است بنابراین هر مطلبی چه از حوزه بیرون آمده باشد و چه از دانشگاه بیرون آمده باشد، چه شیعیان گفته باشند و چه اهل سنت گفته باشند، چه دین‌داران بیان کرده باشند و چه بی‌دینان بیان کرده باشند باشند، چه شرقیان معتقد باشند و چه غربیان معتقد باشند، اگر خلاف نص یا ظاهر مستقر قرآن باشد قطعاً مردود است.
قرآن مراتبی دارد. فهم مرتبه‌ای از قرآن فقط در اختیار پیامبر اسلام و وارثان رسالتش است بنابراین برای استفادۀ کامل از قرآن و دانستن بسیاری از جزئیات دین خدا، بی‌نیاز از آن بزرگواران نیستیم. البته باید دقت کرد که کلام‌الله را جز کلام‌الله نمی‌تواند قید بزند زیرا قید زدن و محدود کردن معنا، خود مخالفتی ضمنی است و اگر این‌گونه اعتقادی داشته باشیم نعوذبالله باید قرآن را کتاب ضلالت بدانیم، نه هدایت!
اکنون وبگاه تحلیلی قرآنیان می‌کوشد در مقابل طوفان انحرافات عقیدتی، بر محور بیانات قرآن و بر مدار نظرات مراجع قرآن‌محور به تولید محتوا و ارائۀ تحلیل بپردازد.

پیوندها

سنت قطعیه در کلام آیت‌الله العظمی صادقی تهرانی

يكشنبه, ۱۳ ارديبهشت ۱۳۹۴، ۰۴:۴۰ ق.ظ
علامه محمد صادقی تهرانی (رض)
«اندیشه درست و راه درست در تفسیر قرآن و دقت و بررسی کامل در آیات مقدسات آن، این‌گونه است که کلیۀ آیاتی که پیرامون یک موضوع سخن می‌گوید یکجا مورد نظر و کاوش قرار گیرد و از هریک به منظور فهم دیگری استمداد جوییم که امام علی (علیه السلام) می‌فرمایند: «ان القرآن یفسر بعضه بعضا و ینطق بعضه ببعض و یشهد بعضه علی بعض». آیات قرآن مانند حروف تکوین (مواد نخستین خلقت) است که پیوست صحیح هر یک به دیگری امواجی از علم و ادب در اقیانوس امواج افکار بشری پدید می‌آورد. لذا برحسب دستوری که از شخص پیامبر بزرگوار (صلی الله علیه و آله) متواتر است، تمامی احادیث و روایاتی که از پیامبر (صلی الله علیه و آله) و جانشینان معصومشان (علیهم السلام) به ما رسیده ناگزیر می‌بایست با قرآن سنجیده شود و نتیجه این سنجش یکی از چهار حالت زیر است:

1. مخالفت با نص قرآن

2. مخالفت با ظاهر قرآن

3. موافقت با نص یا ظاهر قرآن

4. شاهد و نمونۀ موافق یا مخالف حدیث در قرآن دیده نشود

رد و تکذیب حدیث در صورت نخست مسلم و بلاتردید و برحسب فرمودۀ پیغمبر نازنین (صلی الله علیه و آله) این‌گونه احادیث مجعول و مزخرف و غیرقابل قبول است.

در صورت دوم منوط به این است که ظهور آیه قرآنی، ظهور پایدار باشد که هر اندازه کاوش بیشتری کنیم این چهره ظاهر هویداتر گردد یا خللی در آن پدید نیاید. زیرا چه بسا گمان می‌رود فلان آیه در فلان مطلب ظاهر است ولی بر اثر کاوش در معنی آیه و کوشش و جستجو در آیات دیگر در همان زمینه، آنچه ظاهر می‌نمود خلاف ظاهر یا با معنی دیگر برابری نماید. بنابراین ظهور کامل و قابل اعتماد در آیات قرآنی بستگی به این دو گونه بررسی و کنجکاوی دارد تا اگر حدیثی خلاف ظاهر آیه مورد بحث دیده شود بتوان آن را به عنوان مخالفت با ظاهر قرآن، بی‌اعتبار دانست یا برای آن توجیهی درنظر گرفت.

در صورت سوم حدیث مقبول و برای راهنمایی در تفسیر آیه پذیرفته می‌شود.

ولی در صورت چهارم بایستی به تفاصیلی که در فن رجال و حدیث آورده‌اند به سند حدیث توجه نمود و در صورت عدم وثوق به این که از معصوم صادر شده در مورد آن توقف می‌کنیم و چنانچه از مطالب تعبدی باشد جز در صورت قطع و یقین اعتنایی به آن نمی‌کنیم.»1


1. صادقی تهرانی، محمد. ستارگان از دیدگاه قرآن، صص 14-15. قم: شکرانه، 1391.

منبع: پایگاه قرآنیان