قرآنیان

وبگاه تحلیلی

قرآنیان

وبگاه تحلیلی

قرآنیان

﴿بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ، ...وَمَنْ لَمْ یَحْکُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِکَ هُمُ الْکَافِرُونَ؛ به نام خدای مهرگستر مهربان، ...و کسانی که به آنچه خدا نازل کرده است حکم نکنند، آنانند که کافرند.﴾ (مائده، 44)
قرآن، این آخرین وحی خدای تبارک و تعالی و بزرگ یادگار حضرت خاتم الأنبیاء محمد مصطفی (صلی الله علیه وآله)، یگانه کتاب کامل و جامع دربارۀ معارف دین اسلام است که دلالاتش برای هر کسی در حد خودش روشن است. بنابراین، قرآن فقط کتابی برای داخل طاقچه‌ها نیست بلکه کتابی برای دانستن سبک زندگی است. قرآن کتابی محدود به بالای سر مردگان نیست بلکه کتابی کامل در زمینۀ عقاید، احکام و اخلاق است.
تأکید می‌شود کامل، جامع و روشن بودن معارف قرآن تضادی ندارد با پذیرش سنت پیامبر و اهل بیت (علیهم السلام) که توسط راویان حدیث به مراجع و علمای دین اسلام رسیده است؛ بلکه به واسطۀ آیاتی همچون آیات اطاعت و وارثون، هر کسی ادعای قرآنی بودن دارد باید از سنت نیز پیروی کند هرچند خود سنت مرتبه‌ای از معارف قرآن است و چیزی جدای از قرآن نیست منتها چون کشف این مرتبۀ والا از معارف قرآن در اختصاص معصومین (علیهم السلام) است ما غیرمعصومان علاوه بر خود قرآن کریم به معصومان (علیهم السلام) نیز نیازمندیم. اگرچه سنت باید قطعی باشد و هر حدیثی قابل قبول نیست؛ به عبارت دیگر، احادیث جعلی که خلاف قرآن یا هر علم مطلقی هستند هرگز قابل قبول نیستند.
گفتنی است هرچند وبگاه قرآنیان مستقل است اما این وبگاه بیشتر متأثر از نظرات مرجع دینی اتقای قرآن‌محور، آیت‌الله العظمی دکتر محمد صادقی تهرانی است.

پیوندها

تفاوت حدیث با سنت

دوشنبه, ۲۴ آذر ۱۳۹۳، ۰۸:۲۵ ق.ظ

کتب اربعه

حدیث با سنت متفاوت است. حدیث را آنچه نقل شده است گویند و نه آنچه واقعاً معصومین (علیهم السلام) گفته‌اند یا انجام داده‌اند یا تقریر کرده‌اند. اما سنت را گفتار، اعمال و تقریرات واقعی معصومین (علیهم السلام) گویند چراکه حدیث یا روایت می‌تواند جعلی باشد. البته عموماً بحث نسخ و تقیه را نیز در مورد حدیث می‌کنند که در مورد نسخ باید گفت همانطور که آیات منسوخه قرآن را نیز قرآن می‌گوییم باید سنت منسوخه را نیز سنت بنامیم و از آن در جایگاه سنت منسوخه استفاده نمائیم زیرا در احکام منسوخ، نکاتی غیر از حکم ظاهری وجود دارد و این امر بر اهل معرفت مشهود است و هرگز نیز عاقلانه نیست دینی که برای هزاران سال بعد از خود نیز آمده است بخواهد برخی مطالبش در طول همان سال‌های نخست به طور کلی نسخ و نفی شود. همچنین در مورد تقیه نیز محال است که معصومین (علیهم السلام) تقیه کنند چراکه اقلاً مدتی دیگران را به خطا و گناه می‌انداختند و در مورد معصومین (علیهم السلام) که حجت‌های الهی هستند، محال است حتی لحظه‌ای دیگران را به خطا و گناه اندازد. حتی مبلغان دینی نیز تا وقتی عنوان مبلغ دارند یا لباس روحانیت بر تن دارند نباید تقیه کنند چراکه مردم را در مورد دینشان به خطا می‌اندازند و اینکار، کار شیطان است.

احادیث یا روایات به سه دسته خبر واحد، خبر مستفیض و خبر متواتر تقسیم‌پذیر هستند. خبر واحد؛ روایتی است که سلسله راویان آن در هر طبقه کمتر از چهار نفر باشد (عموماً یک نفر است). خبر مستفیض در هر طبقه از راویان حداقل چهار راوی دارد (و حداکثر 9 راوی دارد). خبر متواتر؛ روایتی است که در هر طبقه از راویان تعداد زیادی راوی (حداقل ده نفر) دارد به طوری که امکان تبانی راویان برای جعل روایت نباشد.

احادیث را که معلوم نیست واقعاً سنت معصومین (علیهم السلام) باشند را عموماً اینطور می‌پذیرند که ولو خبر واحد باشد اگر «سند» داشته باشد مورد قبول است! در حالی که این سخن عقلاً و قرآناً غلط و گمراه کننده است. عقلاً غلط است چون مشخص است که کسی که جعل متن روایت می‌کند، می‌تواند جعل سند روایت نیز بکند! قرآناً غلط است چون همانطور که عقلاً گفته شد و همچنین به اذعان بزرگانی چون آیت‌الله شبیری زنجانی، خبر واحد به واسطه سند فقط ظن می‌آورد. همچنین می‌دانیم که طبق آیۀ 28 سورۀ نجم، پیروی از ظن یا گمان در دین مردود است! بنابراین احادیثی که خلاف نص یا ظاهر مستقر قرآن باشند مردودند و نباید از آنان پیروی کرد. اما روایات باقی مانده اگر تعارضی با یکدیگر نداشته باشند سنت قطعیه و لازم الاجرا هستند.

منبع: پایگاه قرآنیان