قرآنیان

وبگاه تحلیلی

قرآنیان

وبگاه تحلیلی

قرآنیان

﴿بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ، ...وَمَنْ لَمْ یَحْکُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِکَ هُمُ الْکَافِرُونَ؛ به نام خدای مهرگستر مهربان، ...و کسانی که به آنچه خدا نازل کرده است حکم نکنند، آنانند که کافرند.﴾ (مائده، 44)
قرآن، این آخرین وحی خدای تبارک و تعالی و بزرگ یادگار حضرت خاتم الأنبیاء محمد مصطفی (صلی الله علیه وآله)، یگانه کتاب کامل و جامع دربارۀ معارف دین اسلام است که دلالاتش برای هر کسی در حد خودش روشن است. بنابراین، قرآن فقط کتابی برای داخل طاقچه‌ها نیست بلکه کتابی برای دانستن سبک زندگی است. قرآن کتابی محدود به بالای سر مردگان نیست بلکه کتابی کامل در زمینۀ عقاید، احکام و اخلاق است.
تأکید می‌شود کامل، جامع و روشن بودن معارف قرآن تضادی ندارد با پذیرش سنت پیامبر و اهل بیت (علیهم السلام) که توسط راویان حدیث به مراجع و علمای دین اسلام رسیده است؛ بلکه به واسطۀ آیاتی همچون آیات اطاعت و وارثون، هر کسی ادعای قرآنی بودن دارد باید از سنت نیز پیروی کند هرچند خود سنت مرتبه‌ای از معارف قرآن است و چیزی جدای از قرآن نیست منتها چون کشف این مرتبۀ والا از معارف قرآن در اختصاص معصومین (علیهم السلام) است ما غیرمعصومان علاوه بر خود قرآن کریم به معصومان (علیهم السلام) نیز نیازمندیم. اگرچه سنت باید قطعی باشد و هر حدیثی قابل قبول نیست؛ به عبارت دیگر، احادیث جعلی که خلاف قرآن یا هر علم مطلقی هستند هرگز قابل قبول نیستند.
گفتنی است هرچند وبگاه قرآنیان مستقل است اما این وبگاه بیشتر متأثر از نظرات مرجع دینی اتقای قرآن‌محور، آیت‌الله العظمی دکتر محمد صادقی تهرانی است.

پیوندها

دلالت قرآن در کلام چهار علامه

پنجشنبه, ۱۳ آذر ۱۳۹۳، ۰۳:۲۱ ق.ظ
علمای اعلام

چهار علامۀ بزرگوار در مورد قطعیت دلالت قرآن، بیاناتی داشته‌اند که در ادامه آمده است.

  • علامۀ مجاهد، محمد صادقی تهرانی (رضوان الله تعالی علیه) فرموده‌اند: «قرآن هرگز ظنی الدلالة نیست بلکه قطعی الدلالة است. فقط در معنای حروف مقطعه و نیز در عمومات و اطلاقات ضابطی ساکت بوده و بیان آن به معصومان (علیهم السلام) واگذار شده است. بر مبنای آیاتی که قرآن، خود را «بیانٌ للناس»، «هدیً للناس»، «نور»، «نوراً مبیناً»، «برهان»، «بصائر»، «بلسانٍ عربیٍ مبین»، «بلاغٌ للناس» و... دانسته است و نیز سخن امام صادق (علیه السلام) در مصباح الشریعة که «ان کتاب الله علی اربعة اشیاء، علی العبارة و الاشارة و اللطائف و الحقائق، فالعبارة للعوام و الاشارة للخواص و اللطائف للاولیاء و الحقائق للانبیاء»، هرگز عبارات قرآنی نیازمند غیرقرآن برای تبیین نیست. گرچه حقایق قرآنی در انحصار معصومان (علیهم السلام) است اما عبارات، اشارات و لطائف قرآنی برای سایر مکلفان با درجاتشان، با تدبر و دقت و کنار گذاشتن پیش‌فرض‌های غیر مطلق، قابل دسترسی است. ضمناً موضوع متشابهات تنها منحصر در ذات، صفات و افعال خدای متعال است که معنای آن هم با ارجاع به آیات محکمات روشن می‌شود.»1
  • علامۀ فاضل، عبدالله جوادی آملی (مد ظله العالی) فرموده‌اند: «قرآن هم در اصل صدور و هم از لحاظ جهت صدور قطعى است. اما از نظر دلالت، گرچه آیات قرآن همانند روایات به نظر می‌رسند، لیکن چون از احتمال دس و تحریف از یک سو و احتمال سهو و نسیان و خطا در فهم و عصیان در ابلاغ و املاء از سوى دیگر مصون است و از طرفى عهده‌دار تبیین خطوط کلى دین است، نه فروع جزئى آن؛ از این رو پس از ارجاع متشابهات به محکمات و حمل مطلق‌ها بر مقیدها و عموم‌ها بر خصوص‌ها و بازگرداندن ظواهر به نصوص یا اظهرها و جمع‌بندى آیات و مطالب، امرى یقینى یا به مثابه یقینى است. بنابراین، قرآن کریم پایگاه قطعى یا اطمینان‌بخش دین است و زمام دین باید به امرى قطعى سپرده شود، نه ظنى.»2
  • علامۀ عارف، حسن مصطفوی (رضوان الله تعالی علیه) فرموده‌اند: «عنوان ظنی الدلالة بودن در آیات قرآن مجید کاملاً منتفی است بلکه از این جهت، قاطعیت آن از حدیث بیشتر است.»3
  • علامۀ حکیم، سید محمدجواد موسوی غروی (رضوان الله تعالی علیه) فرموده‌اند: «قرآن، قطعی الدلالة است و این مطلب در کتاب «حجیت ظن فقیه» تفصیلاً توضیح داده شده است.»4

2. تفسیر تسنیم، ج1، فصل سوم، پاسخ شبهۀ یکم.

3. مصطفوی، حسن. روش علمی در ترجمه و تفسیر، ص 10. تهران: مرکز نشر آثار علامه مصطفوی.
3. دفتر علامه غروی.

منبع: پایگاه قرآنیان