قرآنیان

وبگاه تحلیلی

قرآنیان

وبگاه تحلیلی

قرآنیان

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ، ...وَمَنْ لَمْ یَحْکُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِکَ هُمُ الْکَافِرُونَ؛ به نام خدای مهرگستر مهربان، ...و کسانی که به آنچه خدا نازل کرده است حکم نکنند، آنانند که کافرند.» (مائده، 44)
قرآن آخرین کلمات خدا برای هدایت بشر است. قرآن یگانه کتاب دربرگیرندۀ همۀ معارف دین خداست. قرآن برای همگان قابل فهم است و همگان باید در قرآن تدبر کنند اگرچه هرکس به اندازۀ خودش می‌تواند قرآن را بفهمد.
قرآن نباید محدود به داخل طاقچه‌ها و بالای سر مردگان باشد. قرآن کتابی برای زندگی و زندگان است. قرآن کتابی کامل در زمینۀ عقاید، احکام و اخلاق است.
قرآن همانطور که خود گفته روشنگر است بنابراین هر مطلبی چه از حوزه بیرون آمده باشد و چه از دانشگاه بیرون آمده باشد، چه شیعیان گفته باشند و چه اهل سنت گفته باشند، چه دین‌داران بیان کرده باشند و چه بی‌دینان بیان کرده باشند باشند، چه شرقیان معتقد باشند و چه غربیان معتقد باشند، اگر خلاف نص یا ظاهر مستقر قرآن باشد قطعاً مردود است.
قرآن مراتبی دارد. فهم مرتبه‌ای از قرآن فقط در اختیار پیامبر اسلام و وارثان رسالتش است بنابراین برای استفادۀ کامل از قرآن و دانستن بسیاری از جزئیات دین خدا، بی‌نیاز از آن بزرگواران نیستیم. البته باید دقت کرد که کلام‌الله را جز کلام‌الله نمی‌تواند قید بزند زیرا قید زدن و محدود کردن معنا، خود مخالفتی ضمنی است و اگر این‌گونه اعتقادی داشته باشیم نعوذبالله باید قرآن را کتاب ضلالت بدانیم، نه هدایت!
اکنون وبگاه تحلیلی قرآنیان می‌کوشد در مقابل طوفان انحرافات عقیدتی، بر محور بیانات قرآن و بر مدار نظرات مراجع قرآن‌محور به تولید محتوا و ارائۀ تحلیل بپردازد.

پیوندها

دلالت قرآن در کلام چهار علامه

پنجشنبه, ۱۳ آذر ۱۳۹۳، ۰۳:۲۱ ق.ظ
علمای اعلام

چهار علامۀ بزرگوار در مورد قطعیت دلالت قرآن، بیاناتی داشته‌اند که در ادامه آمده است.

  • علامۀ مجاهد، محمد صادقی تهرانی (رضوان الله تعالی علیه) فرموده‌اند: «قرآن هرگز ظنی الدلالة نیست بلکه قطعی الدلالة است. فقط در معنای حروف مقطعه و نیز در عمومات و اطلاقات ضابطی ساکت بوده و بیان آن به معصومان (علیهم السلام) واگذار شده است. بر مبنای آیاتی که قرآن، خود را «بیانٌ للناس»، «هدیً للناس»، «نور»، «نوراً مبیناً»، «برهان»، «بصائر»، «بلسانٍ عربیٍ مبین»، «بلاغٌ للناس» و... دانسته است و نیز سخن امام صادق (علیه السلام) در مصباح الشریعة که «ان کتاب الله علی اربعة اشیاء، علی العبارة و الاشارة و اللطائف و الحقائق، فالعبارة للعوام و الاشارة للخواص و اللطائف للاولیاء و الحقائق للانبیاء»، هرگز عبارات قرآنی نیازمند غیرقرآن برای تبیین نیست. گرچه حقایق قرآنی در انحصار معصومان (علیهم السلام) است اما عبارات، اشارات و لطائف قرآنی برای سایر مکلفان با درجاتشان، با تدبر و دقت و کنار گذاشتن پیش‌فرض‌های غیر مطلق، قابل دسترسی است. ضمناً موضوع متشابهات تنها منحصر در ذات، صفات و افعال خدای متعال است که معنای آن هم با ارجاع به آیات محکمات روشن می‌شود.»1
  • علامۀ فاضل، عبدالله جوادی آملی (مد ظله العالی) فرموده‌اند: «قرآن هم در اصل صدور و هم از لحاظ جهت صدور قطعى است. اما از نظر دلالت، گرچه آیات قرآن همانند روایات به نظر می‌رسند، لیکن چون از احتمال دس و تحریف از یک سو و احتمال سهو و نسیان و خطا در فهم و عصیان در ابلاغ و املاء از سوى دیگر مصون است و از طرفى عهده‌دار تبیین خطوط کلى دین است، نه فروع جزئى آن؛ از این رو پس از ارجاع متشابهات به محکمات و حمل مطلق‌ها بر مقیدها و عموم‌ها بر خصوص‌ها و بازگرداندن ظواهر به نصوص یا اظهرها و جمع‌بندى آیات و مطالب، امرى یقینى یا به مثابه یقینى است. بنابراین، قرآن کریم پایگاه قطعى یا اطمینان‌بخش دین است و زمام دین باید به امرى قطعى سپرده شود، نه ظنى.»2
  • علامۀ عارف، حسن مصطفوی (رضوان الله تعالی علیه) فرموده‌اند: «عنوان ظنی الدلالة بودن در آیات قرآن مجید کاملاً منتفی است بلکه از این جهت، قاطعیت آن از حدیث بیشتر است.»3
  • علامۀ حکیم، سید محمدجواد موسوی غروی (رضوان الله تعالی علیه) فرموده‌اند: «قرآن، قطعی الدلالة است و این مطلب در کتاب «حجیت ظن فقیه» تفصیلاً توضیح داده شده است.»4

2. تفسیر تسنیم، ج1، فصل سوم، پاسخ شبهۀ یکم.

3. مصطفوی، حسن. روش علمی در ترجمه و تفسیر، ص 10. تهران: مرکز نشر آثار علامه مصطفوی.
3. دفتر علامه غروی.

منبع: پایگاه قرآنیان